Pillenzondag

Te gast bij Joffietoffie - IJs met koffie

Op zondagmorgen begin ik aan mijn stukje voor deze week. Maar eerst komt het wekelijkse zondagsritueel: mijn pillendoos vullen. Je ziet ze liggen bij de apotheek, zo’n handig doosje met zeven klepjes, één voor iedere dag. Ik moest er altijd een beetje om lachen. Wanneer je je medicijnen niet meer uit elkaar kan houden, waarom zou je dan nog de moeite nemen ze in te nemen? Ach, heerlijke arrogantie van de jeugd.

Nu is het anders. Ik slik de hele apotheek die bij mijn leeftijd hoort. En ja, ik gebruik ook zo’n achterlijk doosje! Want ik ben veel te ongedurig om ’s morgens bij de wastafel al die klote pilletjes uit de blisterverpakking te pulken. Een ovale roze voor het een, een witte ronde voor het ander, een bruine vierkante voor allebei, een ovale groene tegen de bijwerking van de andere, enzovoorts. Om er niet één te vergeten, bouw ik een mooi muurtje van maar liefst acht verschillende doosjes op mijn bureau. Zo! Klaar voor de komende week! Ik zie er de humor wel van in dat ik in mijn eentje de farmaceutische industrie in leven houd. Die, als tegenprestatie, mij in leven houdt. Overigens - en dat geldt niet alleen voor medicijnen - er is een speciale plaats in de hel gereserveerd voor degene die de blisterverpakking uitvond.

Van de week meldden zich drie nieuwe subscribers op dit weblog. Ik ben blij met die drie lezers want zoveel heb ik er niet. Ik klaag niet hoor. Toen ik in oktober begon, had ik nul lezers; nu al een paar honderd. Ik linkte naar mijn eerste schrijfsel op dit medium op X en daar was meteen de eerste abonnee. Niet alleen de eerste: hij beloofde me tachtig dollar per jaar te betalen. Dat was een vergissing: hij had het verkeerde rondje aangeklikt. Jammer maar helaas.

Niet echt natuurlijk. Ik voeg, voordat ik mijn stukje post, wel de subscribe-botton toe. Niet dat ik verwacht ooit enige betaling te ontvangen. Kom op zeg. Zelf besteed ik het geld dat ik bespaar doordat ik de DGP-kranten niet meer lees aan de columnisten die er op dit medium toe doen. Zou u ook moeten doen. Columnist naar keuze.

Ik had de eer aan te mogen schuiven bij Joffietoffie - IJs met koffie de podcast van Ruben Gischler en Arthur van Amerongen. Joffietoffie is mijn favoriete podcast. Ten eerste omdat die ongeremd pro-Israël is. Maar vooral om de volstrekt onserieuze manier waarop beide heren serieuze zaken bespreken. Als je toch niets tegen het kleine en grote antisemitisme kunt doen, kun je er maar beter om lachen. Ruben is redacteur van het NIW; Arthur is al heel lang Don Arturio. Wie hem niet kent, leeft onder een steen. Zelf beschrijft hij de gezamenlijke podcast zo: ‘Met mijn goede vriend, collega en Arabist Ruben Gischler bespreek ik de toestand in de wereld bekeken door een roze zionistische bril. Schaamteloos roddel & achterklap over jodologen, angejiddelden, orientalisten, Arabieristen, palliewappies en antisemietels. Smullen!’

Ik mocht dus een keer meedoen, en dat vervulde een gekoesterde wens. Niets leuker dan gezellig over Israël en ons Joodse wereldje te ouwehoeren. De aanleiding om mee te doen was dat ik iets over mijn vriend Wil Parijs זייל mocht vertellen. Dat deed ik graag, maar ik bleef hangen toen de Belgische gast Jonath vertelde over het Belgische antisemitisme. “erger dan in Nederland,” vertelde ze, “want jullie hebben de Telegraaf. Bij ons zijn alle media van de familie van Thillo!” Daar heeft ze gelijk in, lang leve die krant en het gezonde verstand van de redactie.