Gemeenteraad

en een lichtpuntje

De Amsterdamse gemeenteraad vindt buitenlandse politiek belangrijker dan vervuiling en rattenoverlast. Bovenstaande foto van de kersverse raad is natuurlijk nep. Tenminste, de foto is echt, maar ChatGPT maakte het plaatje met de Arafat-shawls en de bekende vlag. Op de achtergrond, hoe toepasselijk, de skyline van Jerusalem en het silhouet van de Gouden Rotskoepel. Een prachttekening. AI maakte in dezelfde stijl ook een mooi plaatje van de burgemeester, Femke zou er blij mee zijn. Ik plaats het maar niet. De gein van al die door ChatGPT gemaakte tekeningen is er wel een beetje af nu iedereen op Substack zijn verhaal illustreert met een door AI getekend plaatje. Ja, ik dus ook.

In familiekring mopperde ik over de gotspe van Amsterdam om Israël te boycotten. Weliswaar is het referendum van de baan maar wat er uiteindelijk besloten is, liegt er niet om. Esther Voet schreef een vlammend hoofdartikel waarin ze met reden betoogt dat Amsterdam de naam Mokum niet meer waard is. Iemand die regelmatig contact heeft met het Amsterdamse bestuur vertelde me dat juist Halsema ervoor zorgde dat er toch nog enige matiging in het Amsterdamse besluit kwam. Zal best. Goed, het kwam niet tot een echte boycot maar dat neemt niet weg dat de Joodse gemeenschap voor de zoveelste keer geschoffeerd werd. Halsema’s opmerking dat het CJO niet representatief is voor de Joodse gemeenschap, is van de pot gerukt. Kennelijk spreekt ze liever met ja-knikkende zelfhaatgroepjes zoals shalom rav. Overigens sneed één opmerking van haar wel hout: het bestuur van het CJO bestaat inderdaad uit oude heren. Hoog tijd dat daar eens jongere, ook vrouwelijke bestuurders aan de beurt komen. (Naomi, Keren?)

Geen dag gaat voorbij of ik word eraan herinnerd hoe uitverkoren ik wel niet ben doordat ik bij een bedreigde minderheid hoor. Het enige land waar ik geen bedreigde minderheid ben, is zionistisch (dus heel erg fout, bah) en pleegt genocide op een volmaakt volk. Volgens sommigen deugt Israël sowieso niet en zou over het bestaansrecht van de Joodse staat eigenlijk een appeltje geschild moet worden. Kortom, om de woorden van de 19^de-eeuwse Pools-Jiddische wijsgeer Ezze Joffi Nudnik (1853 – 1923) aan te halen: Es ist schwer zu sain ein Jid.

Omdat ik de tel kwijt was vroeg ik Chat een lijstje te maken van negatief nieuws over Israël in de laatste tien dagen. Toen kreeg ik me toch een lijst! NOS, NRC, Volkskrant, Trouw, AD, etc. vielen over elkaar heen met dramatiek. Al genocide, kolonisten en apartheid wat de klok slaat. Enige nuance, bij voorbeeld, waarom Israël in Libanon wel gedwongen wordt om in te grijpen ontbreekt. Geen woord over de opleving van Hamas. Nieuws over de voortdurende raketinslagen in het Noorden, schittert door afwezigheid. What else is new?

Ik vroeg chat ook om een lijst te maken van positief nieuws over Israël in de Nederlandse pers. De vraag stellen is hem beantwoorden. Dat is er niet. Althans: niet in de kranten en niet bij de NOS. Er is wel degelijk goed nieuws te vertellen. Over de veerkracht van de bevolking, de herplanting van verbrande bossen, over watermanagement in de woestijn. Maar om dat te lezen hebben we gelukkig andere bronnen.

Misschien niet veel, maar er is wel degelijk ook positief nieuws. Dat is allereerst dat de redactie van de Volkskrant de moed had om de vervolgcolumn van Jolanda Withuis te publiceren, zelfs na alle shit die zij (en de redactie) over haar vorige column, die over de wreedheden van Hamas ging, over zich heen kreeg. (betaalmuur helaas)

Ook de NRC toonde moed. De podcast “Hoe is het nu om Joods te zijn in Nederland?” is geen vrolijk luisteren. Integendeel. Maar het feit dat de NRC, bepaald geen krant die bekend staat voor warme gevoelens voor Israël en de Joodse gemeenschap, dit publiceerde, is positief.

Misschien kentert er eindelijk iets bij de redacties. Dat stemt hoopvol.