Drie in een

over twee ergernissen en een mooi concert

Derksen

Over een proleet

Johan Derksen liet zijn hekel aan Joden weer eens blijken door een smerige aanval op Lennie Kuhr. In VIproduceerde de antisemiet des vaderlands de volgende zin: “Sodemieter op naar Israël en ga lekker daar in de schuilkelder dat kutliedje zingen.” Dat Derksen een smeerlap is weten we nu wel. Erger vond ik dat het publiek zijn keutel een applaus waard vond en dat aangever Wilfred Genee duidelijk genoot.

Derksen is puur gif en voor zijn publiek nooit giftig genoeg. Onder het mom van voetbalhumor, trekt dat sujet al twintig jaar aandacht met zijn gif. En zijn publiek maar lachen als hij vertelt hoe hij een bewusteloze vrouw met een kaars penetreerde en vrouwen hysterische wijven noemt. Zo heeft hij beweerd dat Joden 7 oktober aan zichzelf te wijten hebben en spreekt van een Joodse Lobby. Enzovoorts…

Het publiek vreet zijn ongein. Het tekent Derksen als een slecht mens en John de Mol, de eigenaar van Talpa, als een genadeloze geldwolf, die kijkcijfers belangrijker vindt dan fatsoen. Het succes van dat programma zegt veel over het huidige Nederland. Wie wordt daar blij van?

Max Pam

Wat erger ik me aan de columns van Max Pam. Ik ken hem vrij goed, we wonen in dezelfde straat. Over het Demjanjuk-proces, waarbij hij, net zoals ikzelf, bij iedere rechtszitting aanwezig was, schreef hij prachtige columns in de Volkskrant. Dat was toen nog een betrouwbare nieuwsbron.

Tegenwoordig schrijft hij vooral in HP-de Tijd. Pam is een scherpzinnige, zeer erudiete schrijver die ik graag lees. Behalve als het over Israël gaat. Hij vertelt graag over zijn Joodse vader die direct na de oorlog redacteur bij het Parool was. Zelf is hij vernoemd naar zijn grootvader Mozes, die in 1943 in Sobibor werd vermoord.

Ooit, toen ik Sobibor bezocht, legde ik op Max’ verzoek een steentje op de gedenksteen van opa Pam. Voor zover ik weet ziet Max zichzelf als Joods. Daarom is zijn aversie tegen Israël voor mij niet te begrijpen. Toen ik hem vertelde hoe graag ik daar kom, antwoordde hij dat hij er trots op is er nooit te zijn geweest en er ook nooit naar toe zal gaan. Ik haalde mijn schouders op en dacht er het mijne van.

Hoe kun je trots zijn dat je ergens niet bent geweest? Ik ben nooit in Afrika geweest, kan ik daar trots op zijn? Mijn 18-jarige kleinzoon maakt momenteel een voettocht door de Himalaya, en – zo appte hij me gisteren – bereikte een hoogte van 5100 meter. Het is maar waar je lol in hebt maar als hij straks weer thuis is, heeft hij werkelijk iets om trots op te zijn. Ik dwaal af.

Pam’s toon is na 7 oktober ten opzichte van Israël nog kritischer geworden. In veel van zijn columns komt zijn Joodse afkomst aan de orde, hij is daar kennelijk niet gelukkig mee. Zo schrijft hij indringend over een tocht in 2011 naar de concentratiekampen Majdanek en Sobibor. Hij schrijft dat Sobibor door de nazi’s met de grond gelijk is gemaakt vóórdat de Russen kwamen. En dan aan het einde van zijn column, letterlijk uit het niets: “Voorlopig ben ik vooral benieuwd of het Trump en Netanyahu gaat lukken zo’n twee miljoen Palestijnen uit de Gaza-strook weg te krijgen”

Goddomme Pam, wat een nare connectie. Waar haal je de gotspe vandaan?

In zijn column van vorige week slaat hij dezelfde toon aan. De expert Max Pam weet precies wat Netanyahu beweegt. En passant krijgt Gidi Markuszower ook een veeg uit de pan. Eerst de kop: “Netanyahu, Ben-Gvir en Markuszower zijn een schandvlek voor het Jodendom.”

En dan, in een betoog waarin hij stelt dat 7 oktober de Israëlische premier goed uitkwam stelt hij: “Netanyahu wordt geleid door wraakzucht. Hij heeft nooit vrede gewild en diep in zijn hart kwam de criminele aanslag van Hamas hem goed uit. Het was de welkome aanleiding om de Palestijnen van de kaart te vegen, om genocide te plegen en om de kolonisten de vrijheid te geven iedereen te verjagen die op hun pad komt. Tel Aviv mag een oase van liberalisme zijn, Netanyahu heeft Israël de richting opgeduwd van het fascisme.”

Het mag zo zijn dat Netanyahu omringd wordt door schurken en er zelf ook een is. Dat wordt ons door de DGP-bladen en de Omroep sowieso al dagelijks verteld. De columnist die bekend staat om zijn eigenzinnige meningen praat hen na en bewijst met zijn columns het Pallie-schorem een dienst. “Zelfs Pam zegt het!” Sjonge.

Gemakshalve schrijft hij niet dat de huidige regering door minstens de helft van de Israëli’s wordt verafschuwd. In Israël leven gewone mensen die alleen maar burgers willen zijn van een normaal land. Een ander hebben ze niet. Als Pam Israël en genocide in één column noemt, beseft hij donders goed dat het woord genocide Joden tot in hun ziel kwetst.

Ik waardeer Pam als een serieuze columnist. Daarom begrijp ik niet dat de man die er trots op is dat hij niets met het Jodendom of de staat Israël te maken wil hebben, de helft van zijn schrijfsels aan Jodendom en Israël besteed. Zei iemand Jüdische Selbsthass?

Concert

Voor het broodnodige positieve geluid

Het Jerusalem Quartet speelde donderdagavond in Amsterdam. De kaartjes voor het concert kochten we al maanden geleden. Niet dat we zulke fervente concertgangers zijn, maar we bestelden ze davka*. Er was sprake van dat een optreden van het Kwartet in het concertgebouw werd geweigerd. Wat uit Israël komt en geboycot wordt, verdient onvoorwaardelijke steun, vandaar. Overigens bleek het niet waar te zijn. ‘Het paste echt niet in de programmering’, zei de directie. Zal best.

De Waalse kerk bood wel onderdak. We hadden geen idee waar die kerk was, ergens bij de Damstraat. Lang hoefden we niet te zoeken, de kerk diende zich al op honderden meters aan. Niet de kerk zelf natuurlijk, die is verscholen op het beeldige Walenpleintje, net om de hoek van de Damstraat. Maar wel de overmacht aan politie. Drie busjes, minstens dertig dienders bewaakten de concertgangers. Allemaal gewoon als er muziek met een Joods tintje wordt uitgevoerd. Toch was het fijn dat de politie zo duidelijk aanwezig was, geen palliewap te bekennen

De kerk was uitverkocht. Hoe virtuoos ook, voor de pauze was de muziek niet aan mij besteed. Hedendaagse klassieke muziek vind ik een kwelling. Maar na de speelde het Kwartet samen met het Joods Amsterdam Kamer Ensemble Mendelssohns strijk-octet. Dat was zo prachtig, dat maakte de moderne muziek van daarvoor meer dan goed.

· Davka is Hebreeuws, in Amsterdams Jiddisch sehaggeles; een goede vertaling is er niet. Lees maar juist, expres. Sehaggeles dus.